znak

Dlaczego jest tak wiele wyznań chrześcijańskich, kościołów?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy rozróżnić wyznania chrześcijańskie od nie-chrześcijańskich kultów i religii. Protestanci, ewangeliczni chrześcijanie, katolicy są przykładami wyznań chrześcijańskich. Świadkowie Jehowy i Mormoni są przykładami kultów (grupy ludzi, którzy twierdzą, że są chrześcijanami ale negują jeden lub więcej zasadniczych elementów wiary chrześcijańskiej). Islam i buddyzm są to całkowicie odrębne religie.

Od czasów reformacji protestanckiej, czyli ruchu „reformy” Kościoła katolickiego w XVI wieku, wyrosły cztery główne nurty protestantyzmu: luterański, reformowany, anabaptystyczny i anglikański. Z tych czterech nurtów powstało szereg innych np. metodyści, baptyści, prezbiterianie itd. Wśród chrześcijan od Dnia Pięćdziesiątnicy byli ludzie dotknięci działaniem Ducha Świętego, którzy używali darów duchowych i charyzmatów. Byli oni przez całą historię chrześcijaństwa prześladowani i spychani na margines życia religijnego i społecznego. Stali się oni z czasem zarzewiem kolejnego nurtu w chrześcijaństwie, ruch przebudzeniowego zwanego pentekostalnym, zielonoświątkowym. Ruchu odnowy charyzmatycznej w Duchu Świętym.

Nigdzie w Piśmie Świętym nie ma wspomnianego jakiegokolwiek wyznania czy nazwy kościoła. Nie przeczytamy tam ani o protestantach, zielonoświątkowcach, katolikach, prawosławnych. Biblia mówi tylko o wierzących i niewierzących, uczniach Jezusa i zagubionych, synach światła i synach ciemności. Oni zaś są we wszystkich nurtach chrześcijaństwa.

Historycy uczą nas, że wyznania powstały w wyniku konfliktów i konfrontacji, które prowadzą do podziału i oddzielenia. Jezus powiedział nam, że dom wewnętrznie skłócony, nie może się ostać. Ta zasada może i powinna być stosowana w Kościele. Jednakże podziały i konflikty zdarzają się od samego początku istnienia Kościoła. Możemy to przeczytać w samym Piśmie Świętym. Św. Paweł w Liście do Koryntian walczy z kwestią podziału i separacji. W kościele korynckim byli tacy, którzy myśleli, że powinni słuchać tylko Św. Pawła i ci, którzy przyjmowali tylko autorytet Apollona lub Piotra. 1 Koryntian 1:12: Myślę o tym, co każdy z was mówi: Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa. Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni? Dziękuję Bogu, że prócz Kryspusa i Gajusa nikogo z was nie ochrzciłem. Nikt przeto nie może powiedzieć, że w imię moje został ochrzczony. To wyjaśnia, jak Św. Paweł się czuł. On (Paweł) nie jest Chrystusem, on jest nie Tym, Który umarł i jego głoszenie nie dzieli Kościół, nie prowadzi do kultu Pawła zamiast Chrystusa. Według Św. Pawła jest tylko jeden kościół, jedno Ciało wierzących a wszystko, co z tym się kłóci osłabia i niszczy Kościół (por. w. 17). Każdy, kto mówi, że jest Pawłowy lub Apollosa jest cielesny. (patrz również odpowiedź na pytanie: Czym jest Kościół?)

Wyznania są oparte na rozbieżności co do interpretacji Pisma Świętego lub przyjętej tradycji. Mogą być też wynikiem szczerego poszukiwania prawdy i chęci reformy skostniałej struktury religijnej. Rozbieżności te jednak są często tak niepotrzebnie eksponowane, że prowadzi to do podziałów, które w znacznym stopniu zmniejszają świadectwo Kościoła.
Kościół powinien rozwiązywać te różnice wewnątrz swojego Ciała, ale niestety nie zawsze tak się dzieje. Dziś wielu korzysta z naszych różnic przeciwko nam. Chcą pokazać światu, że nie jesteśmy w stanie zjednoczyć się w myśli i działaniu.
Nazwy wyznań często używane są przez człowieka dla własnego interesu, aby dzielić, oskarżać oraz budować daną instytucję kościelną a nie sam Kościół, który jest Ciałem Chrystusa, które przenika wszystko i wszystkich.

Możemy się pięknie różnić a być jedno. Ta różnorodność daje każdemu ogromne możliwości odnalezienia swojego miejsca w Ciele Chrystusa. Kościół jest ważny i wszyscy wierzący powinien poszukać kościoła lokalnego, w którym głoszona jest Ewangelia, gdzie może służyć szerzeniu Dobrej Nowiny o Jezusie i wielbić Boga. Każdy powinien mieć relacje z wierzącymi, aby doświadczyć wsparcia w wierze. Powinniśmy służyć Bogu i ludziom we wspólnocie.

Posted in Artykuły.